Δημιούργησε μια κινηματογραφική σκηνή 10 δευτερολέπτων σε τηλεφωνικό θάλαμο μια βροχερή νύχτα, με έναν μοναχικό ενήλικο χαρακτήρα με χακί καμπαρντίνα που κρατά ακουστικό δημόσιου τηλεφώνου μέσα σε κόκκινο θάλαμο. Μέρος 1, δευτερόλεπτα 0-4: γύρισε μέσα από γυαλί χαραγμένο από τη βροχή έξω από τον θάλαμο· ο χαρακτήρας ακούει σιωπηλά, με μάτια κουρασμένα αλλά τρυφερά, ενώ το νερό διαθλά το πρόσωπο σε απαλές ζωγραφικές παραμορφώσεις και τα μακρινά φώτα δρόμου απλώνονται σε μποκέ νέον. Μέρος 2, δευτερόλεπτα 4-7: κόψε σε ακραίο κοντινό των χειλιών, των δαχτύλων και του μισού προσώπου καθώς ο χαρακτήρας ψιθυρίζει έναν σύντομο, μη αναγνώσιμο αποχαιρετισμό στο ακουστικό και μετά σταματά πριν πει περισσότερα· κράτησε το συναίσθημα συγκρατημένο, οικείο και άλυτο. Μέρος 3, δευτερόλεπτα 7-10: ο χαρακτήρας κλείνει το τηλέφωνο, ανοίγει την πόρτα του θαλάμου και περπατά μέσα σε ένα γενικό βροχερό πλήθος· χρησιμοποίησε λερωμένη αργή κίνηση, διακριτική χειροκίνητη αιώρηση, μικρό βάθος πεδίου, αντανακλάσεις σε βρεγμένο πεζοδρόμιο και επιμήκη ίχνη φώτων αυτοκινήτων ώστε να μοιάζει σαν η ανάμνηση να μένει πίσω στον θάλαμο. Χρησιμοποίησε ρετρό αστική νυχτερινή παλέτα με πρακτικό πράσινο-κίτρινο φως, κόκκο υψηλής ευαισθησίας, απαλή χρωματική μετατόπιση και ήπιο θόλωμα κίνησης. Κράτησε συνεπή τον κόκκινο θάλαμο, την καμπαρντίνα, το ακουστικό, την κατεύθυνση της βροχής, τη συνέχεια του προσώπου και τη γεωγραφία της κάμερας. Απόφυγε πραγματικά ονόματα πόλεων, αναφορές σε σκηνοθέτες, προστατευμένο κινηματογραφικό ύφος, παραθεμένο κείμενο, αναγνώσιμες πινακίδες, λογότυπα μάρκας, ομοιότητες με διασημότητες, μελοδραματικό κλάμα, τόνο τρόμου, διπλά πρόσωπα, αλλαγή χρώματος παλτού, επιπλέον ακουστικά τηλεφώνου, απότομα άλματα κάμερας και υπότιτλους στην οθόνη.
